pijl
Expositie
Franka van Hoof
Plastic Wereld

Openingstijden Exposities
Dinsdag t/m zaterdag van 12.00 tot 17.00 uur.
Zondag van 13.00 tot 17.00 uur.

Master-Glass
Expositie 17 april t/m 29 mei - Wiebenga silo én Hal

Magistrale textielkunst, die de toeschouwer laat kijken en ervaren

Marianne Benkö
Voor Marianne Benkö bestaan textiel en schilderkunst altijd in relatie tot elkaar: het één kan niet zonder het ander. Schilderen vormt haar basis maar textiel biedt haar meer mogelijkheden om zich uit te drukken. Met textiel kan zij op de allergrootste formaten werken. Het is zacht, het doet iets met de ruimte, met het geluid. Uiteindelijk specialiseert zij zich in wandtapijten en maakt vele opdrachten voor de openbare ruimte. Benkö is aan de Hongaarse academie getraind in zowel schilderen als handgeweven wandtapijten op monumentaal formaat.

Daniella Hefter
De werken van Daniella Hefter nemen je mee in een verhaal. De afbeeldingen stimuleren de kijker om fantasie, associaties en dromen de vrije loop te laten en de geboden verhalen aan te vullen. Ze nodigt de kijker uit te blijven staan en te luisteren naar wat er door de beelden wordt gezegd. Om op deze manier verrast te worden door wat het eigen voorstellingsvermogen aan scheppende kracht heeft.

Schoonheid en kracht
Als kunstenaar laat Daniella Hefter, dochter van Marianne Benkö, zich leiden door de lijn. De ene keer is dit in inkt, de andere keer een met fijne draad geborduurde streep. Als kijker zie je silhouetten, omlijningen van huid die wel of niet geaccentueerd zijn met delicate stoffen, glanzende draden en glimmende kralen.De werken gaan in de kern over de schoonheid en kracht van vrouwelijkheid. Iedere dag kan vol uitdagingen zijn, ieder leven is opgebouwd uit een reeks van persoonlijke ervaringen, ieder lijf en iedere huid is er een die onmiskenbaar en specifiek getekend is.

Franka van Hoof Plastic Wereld

Jasmine de Vries
Expositie 27 mrt t/m 8 mei in Cultuurcafé de Afzakkerij

Steeds maar meer zwerfafval, op de meest onmogelijke plaatsen en op onverwachte momenten, onophoudelijk en voor mij onbegrijpelijk, maar het is een gewenning geworden. Een normaal gezicht. Gedurende de tijd dat zwerfafval blijft liggen verandert de vorm, krijgen kleuren nieuwe dimensies en gaat het materiaal een eigen leven leiden. Vergankelijkheid doet haar intrede en in die fase ontwaar ik er emoties in die zich als projecties van onze menselijke weerschijn manifesteren. Het afval krijgt een eigen gezicht.

Gefascineerd door het proces van verandering die zwerfafval ondergaat en opgenomen wordt in onze omgeving, en de steeds groter wordende aanwezigheid, ben ik de gezichten gaan vastleggen met camera, omdat ze onze gelijken zijn, niet alleen in emotie maar ook in de manier waarop ze zich nestelen: alles overheersend.

De gezichten destilleer ik uit hun habitat en herdefinieer zo het zwerfafval. Het krijgt een tweede leven waarin het afval er niet meer toe doet omdat de gezichten dan op zichzelf staan. Tegelijkertijd maar indirect confronteren ze – als stille getuigen – ons, met ons gedrag en de onuitputtelijke stroom zwerfafval dat geleidelijk maar gestaag doordringt tot in de diepste vezels  van ons bestaan. In deze parade van gezichten schuilt mijn fascinatie voor vergankelijkheid waarin emotie de herkenning creëert, ze tonen ons ware gezicht en spreken voor zich in wondere wereld van ons nalatenschap.

Fotograferen doe ik al mijn hele leven, maar, net als met dans, ben ik nooit geïnteresseerd in technische hoogstandjes. Het gaat er mij om wat het beeld oproept of wat een beweging vertelt, de expressie. Foto’s kunnen zelfs onscherp zijn en toch kunnen ze tot je spreken, een gevoel oproepen of een herkenning bewerkstelligen.

Niet traditie maar intuïtie beweegt mij voort en zo fotografeer ik. Ik kijk met andere ogen naar wat ik ontmoet, naar wat is, in de duiding van een houding, in de manier van bewegen, maar ook in een dagelijks tafereel of een verstild moment. In mijn fotografie gaat het om vergankelijkheid, omdat ik daar schoonheid in zie, er een taal in lees die meer vertelt dan op het eerste gezicht zichtbaar is.

In de expositie PLASTIC WERELD zijn het gezichten uit zwerfafval. Het zijn geen menselijke gezichten, maar het is de emotie die het gezicht kenmerkt. De toevallige samenloop van omstandigheden – maken de emotie – vertelt het verhaal en geeft uitdrukking aan het beeld. Niet het perfecte plaatje.